Soms lijkt het alsof er hier weken voorbijgaan zonder dat er iets gebeurt. En dan kijk je terug en blijkt er ineens van alles gebeurd te zijn. Van een nieuwe badkamer tot onverwacht bezoek, van boottochtjes tot tractoren en van diploma's tot zwembadplannen
Ons terrein met aan het begin ons huis.
Eindelijk is de badkamer klaar! En wat ben ik er blij mee. Het voelt alsof we er een extra kamer bij hebben gekregen. Zoveel licht en ruimte ineens. Maar eerlijk is eerlijk: de absolute ster van de badkamer is ons Japanse toilet. Wat een uitvinding! Fris, hygiënisch en stiekem vraag ik me af hoe ik ooit zonder heb gekund. Hier zit in ieder geval een zeer tevreden dame.
Dank @Helma, dat ik bij jullie mocht 'proefzitten', hihi
Met afstandsbediening :-)
Ook rondom onze fossa imhoff kwam er beweging in de zaak. We hadden contact met een geometra en die was zo vriendelijk om langs te komen. Tenminste... "langs te komen" is misschien een groot woord. Hij kwam kijken. Gewoon letterlijk kijken. Geen foto's, geen meetlint, geen ingewikkelde vragen. Hij bekeek de documenten en concludeerde dat het waarschijnlijk een kwestie van een naamswijziging doorgeven aan de gemeente is. Daarna zou het balletje kunnen gaan rollen. Al blijft dat in Italië natuurlijk altijd een klein avontuur. Je weet het hier maar nooit.
Ondertussen kwam ook de technicus van de Acquedotto Pugliese langs. Die nam zijn taak iets serieuzer en begon meteen te meten. Robert mag binnenkort een stukje muur verwijderen zodat het kastje van de watermaatschappij geplaatst kan worden. Maar eerst wachten we op groen licht van de gemeente. Geduld blijft ook hier een van de belangrijkste vaardigheden.
Nog een paar stenen verwijderen
Zoiets moet het worden. Het kastje van Aquadotto Pugliese (AQP)
Met Pinksteren werden we verrast door bezoek van Gerja en Jeroen, twee oud-collega's uit mijn tijd bij Daalderop in Tiel. Wat was het bijzonder om elkaar na bijna twintig jaar weer te zien. Zij waren ook de eersten die ons een kaartje stuurden toen we net geëmigreerd waren. Van te voren kregen we een berichtje van Gerja dat ze een paar dagen vakantie in Puglia zouden doorbrengen en nu stonden ze hier in Martina Franca voor de deur. Wat hebben we genoten van het weerzien. (Was ontzettend leuk om jullie weer te zien en te spreken, @Gerja en @Jeroen!)
Eind mei kwamen Raoul en Heidy een paar dagen logeren. Raoul en Robert zijn al meer dan vijfendertig jaar bevriend. Dat betekent dus tientallen jaren aan verhalen, herinneringen en vooral veel anekdotes over kattekwaad dat blijkbaar ooit een goed idee leek, hahaha. We hebben samen mooie dorpjes bezocht, heerlijk gegeten (uiteraard) en vooral veel ontspannen bij het zwembad. Gewoon quality time zoals het bedoeld is.
En toen verscheen eindelijk Giuseppe. De boer die de enorme stenen op ons terrein zou fijnmalen. Dat deed hij ook. Misschien zelfs iets té goed, want daarna zakte je bijna tot je enkels weg in de aarde. We hebben er hard om gelachen. Maar eerlijk is eerlijk: het ziet er nu wel een stuk netter uit. Misschien vragen we Donato nog om met zijn tractor alles mooi te mengen en te verspreiden.
Begin juni werden we door vrienden verrast met een weekendje naar het uiterste zuiden van Puglia. Vorig jaar waren we daar ook al geweest, maar sommige plekken vervelen gewoon nooit. In ongeveer twee uur rijden stonden we weer in Santa Maria di Leuca, waar de Ionische Zee en de Adriatische Zee elkaar ontmoeten. Tijdens een privéboottocht vertelde de kapitein prachtige verhalen over de omgeving en de grotten waar we langs voeren. Wat blijft Puglia toch een indrukwekkende en uitgestrekte regio.
Ook kregen we bezoek van Lymee en Ivar van LyvarPhotos. Dit jonge stel kennen we nog vanuit Doorbrekers in Goes. Ze waren in Puglia om een bruidspaar te fotograferen en vroegen of ze ook wat foto's van ons mochten maken. Nou, daar hoefden ze ons geen twee keer voor te vragen. We trokken naar Locorotondo en werden daar uitgebreid op de foto gezet. Een hele leuke ervaring én mooie herinneringen erbij.
Een dag later kwam onze oudste dochter Saphira weer een paar dagen logeren. Dit keer wilde ze graag plaatsen bezoeken waar ze tijdens haar eerdere bezoeken aan Puglia nog nooit was geweest. Gelukkig is daar hier geen gebrek aan. We bezochten onder andere Noci, Massafra en het strand van Pulsano aan de Ionische Zee. Wat een verschil met de Adriatische kust. Zijdezacht zand, helder water en een totaal andere sfeer.
Later die week, reden we ook nog naar Fastpool in San Vito dei Normanni. Ons doel: een zoutwaterzwembad. Dat blijkt gelukkig mogelijk te zijn. De offerte hebben we inmiddels goedgekeurd. Nu begint fase twee: wachten. Want iedereen wil natuurlijk vóór de zomer nog een zwembad. We kregen al te horen dat slimme mensen hun aanvraag in november indienen. Dan mag je blij zijn als alles vóór de zomer geregeld is. Om ons zwembad aan te passen, in een zoutwaterzwembad, moest er eerst een onderdeel besteld worden. Dat zou een dag of 10 duren en dan komen ze onze kant op. We gaan het wel zien!
Zelf ben ik ondertussen begonnen met een paar keer per week wandelen. Heel vroeg in de ochtend, want later op de dag verandert Puglia langzaam in een oven. Saphira liep een keer gezellig mee. Robert besloot ook een poging te wagen, maar haakte halverwege af met de legendarische woorden: "Ik ga de plantjes even water geven." Een creatieve manier om te zeggen dat wandelen toch niet helemaal zijn hobby is.
Maar wat is het onderweg prachtig. De bloemen, de bomen, de glooiende landschappen. Elke wandeling voelt als een cadeautje. Ik voel me enorm gezegend dat wij hier mogen wonen.
Onze buurvrouw Antonietta vierde ondertussen haar 72e verjaardag. Natuurlijk kregen we een heerlijke zelfgemaakte taart voorgeschoteld. In de tijd dat wij hier wonen hebben we haar al regelmatig kunnen helpen. Omdat ik veel spullen dubbel had, kon ik haar blij maken met onder andere bestek en opscheplepels uit onze cateringtijd. In haar casa vacanza blijkt altijd wel iets te ontbreken.
Zelfs hier volgen we de WK-wedstrijden. Soms gewoon op een gezellig terras, met een cocktailtje binnen handbereik. Er zijn slechtere manieren om voetbal te kijken.
En alsof we nog niet genoeg fruit hadden, kwam buurvrouw Maria langs met een enorme schaal kersen. Een lief gebaar, maar ergens ook wel grappig. We hebben zelf namelijk tien kersenbomen op ons terrein staan. Aan kersen geen gebrek dus.
De zomer is hier sinds een paar weken volop begonnen, het is nu alleen nog maar 30 plus graden. Ik hou m'n hart vast voor juli en augustus, dan kan het oplopen tot 40 plus graden. Maar oh, wat ben ik nu blij met ons zwembad!
Ondertussen kregen we prachtig nieuws uit Nederland. Onze kleindochters Fayah en Eliana zijn geslaagd en hebben hun diploma op zak. Wat zijn we trots op hen! Joy wacht op het moment van schrijven nog op haar uitslag. Natuurlijk hopen we dat ook zij goed nieuws krijgt.
En gelukkig heb ik zelf ook iets om naar uit te kijken. Over anderhalve week vlieg ik voor een paar dagen naar Nederland. Dan kan ik mijn kinderen en kleinkinderen weer in het echt zien en vooral: ze weer eens stevig knuffelen. Is toch anders dan alleen maar beeldbellen, alhoewel ik het wel een geweldige uitvinding vind.
Dat zijn misschien wel de mooiste momenten van emigreren. Je ontdekt een nieuw leven, maar de mensen die je liefhebt blijven altijd een stukje thuis.
Quote
"Geluk zit niet alleen in de plek waar je woont, maar vooral in de mensen die je hart blijven vullen, waar ter wereld je ook bent." ❤️
Reactie plaatsen
Reacties