30. Geduld, gezelligheid en grassprietjes tot aan je oksels

En ja hoor, daar waren ze dan eindelijk: zoonlief, schoondochter en hun twee dochters. Alleen de oudste kleindochter moest helaas in Nederland blijven vanwege verplichtingen. Wat hebben we genoten met elkaar. Het weer werkte heerlijk mee, dus er werd volop gebruik gemaakt van het zwembad en het zonnedek. Robert stond natuurlijk weer helemaal in zijn element achter de barbecue en we hebben heerlijk met elkaar gegeten. Ondertussen heeft Ruben mooie drone beelden gemaakt. 

Ook gingen we weer naar onze vriend Vincenzo voor een wijn- en olijfolieproeverij. En ja hoor… uiteraard kregen we weer een fles wijn cadeau mee naar huis. Dat begint inmiddels bijna traditie te worden. Heerlijk!

Maar amper één dag nadat de logeerkamers weer schoon en opgeruimd waren, dienden de volgende gasten zich alweer aan. Onze oudste dochter kwam met haar partner en zijn twee zoontjes logeren. Dit keer werd het zwembad écht fanatiek gebruikt. Zo leuk om die jongens zo te zien genieten, lekker spetteren in het water en elkaar nat maken. 

Terwijl zij gezellig uitstapjes maakten, bleven wij vooral thuis. Want jawel… de badkamer was natuurlijk nog steeds niet klaar. En ondertussen groeit hier het onkruid alsof het een wedstrijd probeert te winnen. Als je het één dag laat gaan, lijkt het de volgende dag alweer een halve jungle. Onze buren zien we inmiddels bijna niet meer door het hoge gras heen. Gelukkig hebben Saphira en Nick een dag flink meegeholpen en ziet één kant van het terrein er weer netjes uit.

Onze vaste boer Donato, die normaal het terrein omploegt, reageerde ondertussen nergens meer op. Geen appjes, geen telefoontjes… helemaal niks. En Pietro, die de rotsen in de tuin zou fijnmalen? Die belde één keer terug met de legendarische woorden: “Pazienza signora…”
Nou… mijn pazienza begon aardig op te raken hoor.

En alsof dat nog niet genoeg was, zaten we óók nog te wachten op de badkamertegels. Nadat ik uiteindelijk dreigde de bestelling te annuleren, kwam er ineens wél reactie: de tegels zouden “100% vandaag of morgen” geleverd worden. Alleen… de tegelzetter bleek vervolgens weer een hele week verhinderd. Welkom in Italië. Hier betekent “afspraak is afspraak” blijkbaar iets héél anders dan in Nederland.

Ondertussen wachten we ook nog steeds op de badkamermeubels en de gazebo die we al half maart online bij Deghi besteld hadden. Levertijd? Vijftien werkdagen, zeiden ze. Inmiddels zijn we maanden verder. Bellen, mailen, appen… alles hebben we geprobeerd. Maar goed, uiteindelijk komt het hier meestal wel goed. Alleen nooit op het moment dat jij denkt.

Gelukkig waren er ook gewoon hele fijne momenten tussendoor. Zo ben ik weer naar de mondhygiëniste geweest — heerlijk dat schone gevoel daarna, haha. En ook de maandelijkse House of Worship bij Vera Devozione was weer geweldig. Wat een vurige kerk is dat toch. Elke keer lopen we daar weer helemaal bemoedigd en opgeladen vandaan.

Na afloop wilden we ergens eten waar we nog nooit geweest waren. Even géén pizza, pasta, polpetta of bombetta. Via Google kwamen we terecht bij DeMi in Massafra. Nou… wát een verrassing! Heerlijk gegeten en zo’n leuke gastvrouw. We raakten gezellig aan de praat en ze gaf ons meteen allerlei tips voor Calabria — een regio die absoluut nog op ons verlanglijstje staat.

22/5 Inmiddels zijn we alweer twee weken verder en is er opnieuw van alles gebeurd. Donato is uiteindelijk tóch gekomen en heeft het terrein gemaaid in plaats van geploegd. Dat ziet er meteen een stuk strakker uit. En eerlijk is eerlijk: met al dat hoge gras en die wind heb ik verschrikkelijk last van hooikoorts gekregen. 

En yessss..... eindelijk onze bestelling bij Deghi (o.a. wastafel, kraan etc.) is bezorgd. Maarrrr....tuurlijk ontbreekt weer het een en ander. Weer appen en mailen. 2e deel wordt nabezorgd. pffff.... wordt er zo moe van. Kan maar niet wennen aan dat uitstellen en piano piano senora, pazienza. Uhu!! 

Ook de badkamer begint eindelijk ergens op te lijken. Deze week zijn ze begonnen met betegelen. Natuurlijk kwam er direct weer een nieuw probleem voorbij: een tegel is verprutst dus komen ze er één tekort. Eén! En nu is de vraag of die überhaupt nog op voorraad is. Maar goed… morgen wordt er gevoegd en Robert kan daarna in ieder geval het toilet en de wastafel installeren. Kleine stapjes vooruit dus.

En dan Rome… wat hebben we daar van genoten! We hadden stiekem met Betty afgesproken om Hans te verrassen. Zijn gezicht was goud waard. Twee dagen hebben we samen doorgebracht en wat is Rome toch indrukwekkend mooi. Echt een stad waar je blijft kijken. Vakantie in eigen land voelt toch ook wel bijzonder grappig.

Ook op praktisch gebied proberen we vooruitgang te boeken. We hebben toch maar weer een poging gedaan om aangesloten te worden op het waternet. Ik ging vol goede moed naar Alberobello met alle documenten onder mijn arm. Een ontzettend vriendelijke mevrouw heeft me daar geweldig geholpen en meteen een afspraak geregeld met een technicus. Nu alleen nog een geometra regelen voor de wijziging van de tenaamstelling. Dus… wordt vervolgd. Natuuuuurlijk!!!

En alsof de week nog niet verrassend genoeg was, werd ik tijdens het boodschappen doen ineens gebeld door mijn oud-collega en vriendin Saskia. “Heb je zin in een bakkie?” vroeg ze. Ik dacht nog: huh? Moet jij niet gewoon werken? Bleek ze gewoon in Martina Franca te zitten! Wat een verrassing. Ze kwam gezellig langs met haar vriend Marco en samen zijn we later nog naar Alberobello gegaan om wat te eten. Zulke onverwachte momenten maken het leven hier extra bijzonder.

En ondertussen hangen de eerste kersen alweer aan de boom. En geloof me… ze zijn heerlijk.

Wat een periode weer. Zoveel gebeurd, zoveel geregeld, zoveel gelachen en soms ook even diep gezucht. Maar stap voor stap bouwen we hier toch echt ons leven op.

QUOTE:

Soms groeit niet alleen het gras sneller dan je wilt, maar groeit ondertussen ook ongemerkt je dankbaarheid voor alles wat wél lukt.”