29. Langzaam thuis — bijna een jaar later 🌿

Zondagavond hebben we Jera, onze Belgische vriendin, opgehaald. Haar man was voor zaken in het buitenland. We zijn naar een professionele basketbalwedstrijd geweest in Ceglie Messapica. De man van haar vriendin speelde in het team. Ik had zoiets nog nooit meegemaakt. Diehard fans met trommels en knallende muziek zorgden voor een geweldige sfeer. En eerlijk gezegd: leuker dan voetbal! Het spel gaat zó snel dat er telkens weer gescoord wordt. Heel vermakelijk.

Robert werd op 27 maart 58 jaar. We hebben onze Belgische en Nederlandse vrienden een paar dagen later uitgenodigd om bij ons Indisch te komen eten: nasi kuning, daging rendang, saté ayam, sayur lodeh en bami goreng. Er werd flink gesmuld, dus het viel gelukkig in de smaak. Natuurlijk had ik weer veel te veel gekookt. Robert kreeg een mooie fles wijn en een heerlijke moccataart. Samen waren we op Roberts verjaardag, nog bij Garibaldi een kleinigheidje gaan eten. 

En ja hoor… een nieuw project. Onze badkamer boven was toch al niet helemaal naar onze zin en er bleek ook condensvorming te zijn ontstaan, met muffe lucht en wat schimmel als gevolg. Robert hoefde niet lang na te denken: alles slopen en een nieuwe badkamer erin.

Via Nicole kwamen we bij Damiano terecht in Ostuni, met een prachtige showroom. Je kon het zo gek niet bedenken of hij had het. De tegels die wij wilden zijn 1.20 x 1.20 meter, maar gelukkig had hij vakmensen in zijn netwerk die dat konden plaatsen. De volgende dag kwamen Giuseppe en zijn collega al kijken. Zodra Robert klaar is met slopen en voorbereiden, komen zij tegelen. Damiano had wel één voorwaarde: hij wil een keer Indonesisch eten. Nou, dat komt vast goed 😄

Op 1 april kwamen John en Monique logeren. Helaas regende het opnieuw pijpestelen — net als hun vorige bezoek in oktober. Maar dat mocht de pret niet drukken. ’s Avonds hebben we gezellig gegeten bij DoCibus in Martina Franca.

De volgende dag had ik een spa-arrangement geboekt voor Monique en mij bij Shamballah in Alberobello, midden in een trullo. Eerst een uur massage en daarna gebruik van jacuzzi, koude douche en Turks stoombad, met thee, koekjes en nootjes erbij. Echt verwennerij. Hier ga ik zeker vaker naartoe, want ze doen ook schoonheidsbehandelingen. Dat was ik in Nederland gewend, dus dat pak ik hier gewoon weer op.

Gelukkig werd het daarna prachtig weer. Goede Vrijdag en Pasen hebben we rustig gevierd. Wat boodschappen gedaan, een lekker stuk vlees op de barbecue en verder vooral genieten bij het zwembad. Wat een leven — zo dankbaar.

De dagen vlogen voorbij met stadjes bezoeken, flaneren, terrasjes en lekker eten. En toen was het alweer tijd om afscheid te nemen. Dag lieve vrienden, tot de volgende keer!

Naast het genieten van rust, zon en bezoek merken we ook hoe belangrijk het is om hier langzaam een nieuw ritme op te bouwen — en daar hoort voor ons ook de kerk bij.

Het is zo fijn om op zondag naar de kerk in Massafra te gaan. Helaas lukt dat niet elke week, maar dan kijken we thuis naar de livestream van Doorbrekers. De dienst in Massafra begint om 18.30 uur, maar om 18.00 uur staat de koffie en thee al klaar, met allerlei lekkere koekjes. De preek volgen gaat steeds beter en de liederen die geprojecteerd worden, kunnen we inmiddels al goed meezingen. Grappig genoeg herken je soms een bekend lied, maar kun je het ineens niet meer in de oorspronkelijke taal zingen — alleen nog in het Italiaans. We zijn ontzettend dankbaar voor deze nieuwe broeders en zusters, die ons iedere keer weer zo warm en gastvrij ontvangen. En na afloop elkaar “pace” wensen blijft bijzonder mooi. 🤍

Voor de badkamer moest Robert nog een toiletframe halen. Dus weer even Damiano bellen. Geen probleem, we konden het meteen ophalen. Maar zoals zo vaak hier: één afspraak kost je een hele dag. Uiteindelijk belandden we in een leuk restaurantje aan de rand van Ceglie waar we voor €37 met z’n tweeën hebben gegeten. Inclusief koffie, koekjes en limoncello van het huis. Alles vers bereid van een soort buffet. En een huisgemaakte taart met verse room als toetje. Helaas geen foto’s gemaakt.

Goed nieuws: Vito heeft de hordeuren geplaatst. Helemaal blij mee! De deuren kunnen nu lekker open zonder dat er van alles naar binnen vliegt.

Van 9 t/m 12 april was er Expo Casa in Martina Franca. Onze zwembadman Andrea zou daar staan, dus we gingen even kijken. Hij zelf was er niet, maar zijn collega Massimo wel. Daar kwamen we ook een apparaat tegen waarmee je gezuiverd drinkwater uit de kraan kunt drinken. Ideaal, want nu slepen we steeds 2-literflessen uit de supermarkt mee. Dat is nu verleden tijd. Geen plastic meer — heerlijk.

En eindelijk, na maanden wachten, is de balustrade geplaatst. Het ziet er fantastisch uit. Nog wat planten erbij en een grote capasona in de hoek, en dan is het helemaal af. We zitten uit de wind en kijken toch over de vallei. Hoe mooi is dat?

Laura en Stefan zijn weer in Italië en kwamen kijken naar het zwembad. Daarna zijn we samen gaan eten bij de slager/braceria waar we eerder al zo’n lekker stuk vlees hadden gehaald. Heel veel slagers hebben naast hun slagerij, ook een restaurant. Dit keer in Locorotondo. Weer genieten.

Later appte Massimo of twee Engelssprekende klanten het zwembad bij ons mochten komen bekijken. Zij wilden namelijk ook een bovengrondse zwembad. Natuurlijk mocht dat. Twee stellen met huizen in Locorotondo — ontzettend gezellig. Ze waren vooral enthousiast over de open indeling van ons huis. Dat zie je hier niet vaak. En het zwembad, waren ze ook helemaal weg van. Ik appte Masimo dat ik de rekening zou nasturen voor het promoten van hun bedrijf, hahaha, 

En toen verraste Robert me ineens: hij had een tafel gereserveerd bij Angelo Sabatelli in Putignano. Een sterrenrestaurant! Een beetje een uitgesteld verjaardagscadeau. Wat een ervaring en beleving. De eigenaars bleken zelfs 2,5 jaar in Jakarta te hebben gewoond. Hij werkte daar als chef in het Hyatt. Ze misten het Indonesische eten enorm, dus ik heb beloofd een keer lemper en kue lapis te brengen. Netwerken kan nooit kwaad 😉

Robert is ondertussen nog druk bezig met de voorbereidingen voor de badkamer. Spannend, want morgen komen Ruben, Marleen en onze kleindochters. Dan moeten we het met z’n allen doen met één douche en toilet. Dat wordt gezellig improviseren.

Nog wat leuke plaatjes:

Over twee maanden wonen we hier alweer één jaar. Daarom een vraag aan jullie, lieve lezers: vinden jullie het nog leuk om mee te lezen, of hebben jullie zoiets van — we weten het nu wel? Laat gerust iets weten, mag ook privé via mail of WhatsApp.

Quote: 
“Thuis is niet alleen de plek waar je woont, maar waar je welkom bent, samen bidt, samen eet en langzaam je leven opnieuw laat wortelen.” 🌿🇮🇹✨