Ciao lieve allemaal, daar zijn we weer. Het heeft even geduurd, maar ach… zo gaat dat hier. Het leven in Italië laat zich niet plannen, het overkomt je. En eerlijk? Dat is precies wat het zo rijk maakt. Zet een kop koffie, leun achterover, want er is weer van alles gebeurd.
Pietro rondde de buitenkeuken af. Wat een plaatje is het geworden. Zodra het zwembad definitief staat, komt hij terug om alles tot in de puntjes af te werken. Daarna nog snel boodschappen gedaan, want oudejaarsavond vierden we bij Anita en Peter. In de keuken werd het een kleine productielijn: saté, mini-pasteitjes en mini-lempers. Zo fijn om die vertrouwde smaken weer te maken.
Op de valreep van het oude jaar werd het zwembad bezorgd. Twee enorme vrachtwagens, veel gedraai, veel geduld. Robert moest de auto verplaatsen en alles bij elkaar duurde het ruim drie uur. De buurman stond vast met zijn volgeladen houtwagen en was begrijpelijk niet blij. Achteraf denk je altijd: had ik het maar even gezegd.
’s Avonds reden we naar Anita en Peter. Wat een ontvangst. Alles prachtig versierd, eten in overvloed, een heerlijke mix van mensen en culturen. We lachten, aten, maakten nieuwe vrienden en lagen pas om drie uur ’s nachts in bed.
1 januari
Nieuwjaarswensen, foto’s, lieve berichten. Een heuse kerstkaartje uit Nederland (dank je wel, Anke). En toen een foto van mijn jongste kleinzoons… dat gemis. Dus hup, ticket geboekt. Even knuffelen, opladen. Vrijdag de 16e is het zover.
De buren wensten ons geluk en regelden spontaan een boer om te snoeien. En zo kwam Giuseppe, met ladder en emmertje, en pakte het hele terrein aan. Wat een zegen.
Ondertussen het kacheltje aan, want het kan best wel fris zijn tegen de avond.
Daarna volgden dagen met kleine frustraties en grote dankbaarheid:
Een draadloze stofzuiger bij Eurounie gekocht (laatste exemplaar).... was niet compleet en weer terug de volgende dag. Deja vu: zie afzuigkapavontuur!! Gelukkig hadden ze de onderdelen nog van een ander model maar wel van hetzelfde merk meegegeven. Even een stofzuiger kopen en gelijk maar een Industriestofzuiger voor de pelletkorrels en staafmixer gekocht. De dag was toch al 'verpest'.
Het zwembad dat eindelijk op z’n plek kwam, afspraken die anders liepen dan gepland – Italië ten voeten uit.
Ik miste ook iets essentieels: de verbinding met andere christenen. Die vonden we in Massafra. Een warme ontvangst, prachtige worship en na afloop pizza met negentien mensen. Nieuwe familie in Christ. Ons hart was vol dankbaarheid.
Het weer deed wat het wilde: zon, regen, wind en zelfs wat sneeuw. Maar klagen? Nee.
We genoten van Noci: bakkie koffie in de zon, de markt, een wijnproeverij, lunch en gezelligheid met vrienden.
Van knuffels met de jongste kleinkids, bij Abigail in Poeldijk. Robert kreeg in de tussentijd in italië, privé limoncello-les van Maria, de buurvrouw.
En dan weer terug naar de orde van de dag: bankzaken (lang), Enel (snel!). Soms snap je Italië niet, en soms juist heel goed.
Dit is ons leven hier. Soms chaotisch, soms vermoeiend, maar rijk aan warmte, ontmoetingen en kleine wonderen.
IN NOCI
Limoncello
Weer olijfboompjes gekocht!
QUOTE: “Waar je ook bent, neem een open hart mee – dan vind je altijd thuis.”
Reactie plaatsen
Reacties