We wonen nu zes maanden in Italië, en soms voelt het nog steeds alsof we hier op vakantie zijn. Tussen mistige ochtenden, modder aan onze schoenen en warme ontmoetingen dringt het langzaam door:
dit is ons leven nu. Onwerkelijk misschien, maar tegelijk verrassend echt.
Mist, modder en miracoli
Het weer hier blijft ons verrassen. Of eigenlijk: het doet gewoon waar het zin in heeft. We staan regelmatig op in de mist en gaan er ook weer in naar bed. Soms zo dicht dat je denkt dat je erin kunt knippen. En ondertussen lopen we overdag doodleuk in een T-shirt in de tuin. Handen in de aarde, nieuwe plantjes erin, wat snoeien hier, wat rommelen daar. Heerlijk.
En Robert? Die is helemaal blij met zijn citroenboompje. Er hangen al citroenen aan 🍋. Kleine dingen, groot geluk.
Afvalperikelen (of: welkom in Italië)
Dan het vuilnis. Of beter gezegd: het gebrek aan een kliko. Onze straat is een privéweg en daar komt de vuilniswagen dus niet in. Oplossing één: met een volle kliko zo’n 100 meter naar voren sjouwen, tot aan de brievenbus. Oplossing twee (en die wint): kleine bakjes in de auto en zelf naar de bovengrondse containers rijden. Het klinkt omslachtig, maar eerlijk is eerlijk… we zijn er inmiddels handiger in dan we ooit dachten. Hihi
Kleine ontmoetingen, groot geluk
Even langs bij buurvrouw Antonietta. Ik had een pandancake gebakken en wilde het haar laten proeven en ik ging naar huis met verse eieren. Zó lief. Dat zijn van die momenten waarop je denkt: dit is Italië op z’n mooist.
Ook genoten we van gezellige momenten met nieuwe vrienden, Stefan en Linda. Samen lunchen bij Luba, daarna bij ons thuis een kaasplankje. Eerst hun “trullodorp” bekeken – wat een plek!
Na de lunch kwamen zij bij ons kijken hoe onze verbouwing vordert. Het voelt zo fijn om dit allemaal te delen.
Kerstsfeer zonder boom
Dit jaar geen kerstboom. Robert had ‘m in Nederland al weggegooid :-( Geen probleem. Het huis is versierd met lampjes en wat kerstaccessoires, en de sfeer is er zeker. En eerlijk is eerlijk: in januari scoor ik gewoon een nieuwe boom in de uitverkoop 😉.
De AQP-soap (aflevering zoveel)
Dan weer even een hoofdstukje bureaucratie. De AQP-soap. Eventueel is een nieuwe fozzo Imhoff mogelijk, maar dan moet je weer vergunningen aanvragen. En volgens Peter is het allemaal niet zo betrouwbaar. In de zomer sowieso is er altijd een tekort aan water, dus dan heb je alsnog een probleem. We hebben besloten: laat maar!!!
Wat nu wél belangrijk is: een reserve waterman. Want stel dat onze vaste Pietro (jaja, ook een Pietro) ziek wordt of met vakantie is en wij zitten zonder water… dan heb je echt een uitdaging. Wordt vervolgd.
Eten en markten
We werden uitgenodigd bij Jeroen en Nicole om te komen eten. Peter en Anita waren er ook. Nicole had uitgebreid gekookt – en hoe! Zo gezellig, zo lekker. Avonden die blijven hangen.
Op zondag bezochten we de antiekmarkt in Ostuni en lunchten daarna bij Terrazza Vecchia. Eén keer per week een antiekmarkt in steeds een ander stadje – dat blijft leuk.
En afgelopen zondag was er in Martina Franca de mercatina artigianale: ambachtelijk, sfeervol, het park prachtig versierd, een ijsbaan, een optocht met kerstmannen, hulpjes en Disneyfiguren. Blokhutjes met snuisterijen en eten.
Daarna naar onze vaste terras: Caffè bar, buiten zitten, mensen kijken. Genieten.
Beton, plannen en verrassingen
De verbouwing gaat ondertussen gestaag door. Het zwembad kreeg een extra wending: er moest eerst een muurtje omheen. Gevolg? Het zwembad komt nu al in januari in plaats van februari, maart of april. Hahaha… typisch. Het beton is inmiddels gestort. Als alles volgens planning loopt, is eind januari alles klaar en kunnen we beginnen met aankleden.
Ook de buitenkeuken schiet lekker op. Er is getegeld en gevoegd. Wat ik zo leuk vind aan Pietro (de aannemer:-) hij denkt mee. Echt proactief. Zo kwam hij met het idee voor een soort doorgeefluik/raampje in het muurtje bij de buitenkeuken. Ik zie het al helemaal voor me.
1 Portie saté ayam.........Sambal bij ?? hahaha :-)
Kleine dingen, groot plezier
Na drie weken wachten kwamen eindelijk de stapstenen. Natuurlijk pas ’s avonds, in de mist, in het donker. En natuurlijk met een chauffeur die eigenlijk niet kon rijden. Zucht. Maar ze liggen er!
Ondertussen moesten we weer water bestellen – na anderhalve maand was de put bijna leeg. Regenwater wordt ook opgevangen, dus deden we er dit keer wat langer over.
Het storten van beton, hele operatie.
Familie, geloof en vooruitkijken
Kerst had dit jaar een ander gewicht. Een beladen randje. Even een dipmomentje, een traan die eruit moest. Normaal vieren we deze dagen met kinderen en kleinkinderen om ons heen, nu waren we met z’n tweeën. Dat voelde leeg en tegelijk intiem. Gelukkig hebben we face-time en heb ik even met de meiden gebeld en heb ik ze ook weer gezien. Leuk om elkaar zo te zien, hoe zij de feestdagen met hun dierbaren vieren. Ver weg, maar toch ook dichtbij. Ruben heb ik geappt en we nemen volgende week een momentje om met elkaar te bellen.
Op kerstavond keken we via de livestream naar de kerstdienst van Doorbrekers. De woorden, de muziek, de boodschap — het raakte me opnieuw. Precies wat ik nodig had op dat moment.
Op eerste kerstdag stonden de buren, Antonio en Maria, ineens voor de deur met een fles zelfgemaakte limoncello. Gewoon om ons persoonlijk Buon Natale te wensen. Zo lief. We nodigden hen uit voor een kopje koffie en een plak panettone — die typische Italiaanse kerstcake — en even voelde het alsof kerst ons toch gevonden had. Ik zei hun dan ook, dat het aanvoelt dat ze familie van ons zijn.
Later die ochtend reden we naar Mola di Bari voor een openluchtgospelconcert. Helaas: het had geregend en dus was alles afgelast. Typisch Italië. Eén druppel regen en het leven staat stil. Terwijl wij aankwamen en de zon gewoon scheen. Ach ja. Dan maar door het dorpje gewandeld, mensen gekeken, sfeer geproefd.
Om 13.00 uur hadden we een tafel gereserveerd bij Parla Piano. We aten er heerlijk. Zo werd het toch een mooie eerste kerstdag, anders dan anders, maar goed. Tweede kerstdag kennen ze hier niet, maar wel Santo Stefano. Ook dan is iedereen vrij. Italië volgt z’n eigen ritme — en wij leren steeds meer meebewegen.
En dan… 2025 loopt ten einde. Tijd om te reflecteren. Wat is er veel gebeurd. Onze grote stap om te emigreren naar Italië. Als je me tien jaar geleden had gezegd dat ik hier zou wonen, had ik je niet geloofd. En toch is het werkelijkheid.
Het was ook een jaar van verdriet. We namen afscheid van Roberts moeder en van mijn oudste broer. Dat neem je mee, altijd.
Met 2026 in het vooruitzicht kijken we met verwachting vooruit. Wat zal God op ons pad brengen? The best is yet to come. Niet alleen in materiële zin – een zwembad, een buitenkeuken – maar vooral in mensen. Nieuwe vriendschappen, en oude vriendschappen die we hier mogen ontvangen.
En daar zijn we dankbaar voor. Elke dag weer.
Met dankbaarheid sluiten we dit jaar af en kijken we hoopvol vooruit.
Voor 2026 wensen we jullie alle goeds en Gods rijke en overvloedige zegen, vandaag en alle dagen die komen.
Reactie plaatsen
Reacties
Lieverdjes, wat een mooie kerstboodschap, we worden er dankbaar van! Beetje vervelende tijd gehad, Pieter twee keer onder het mes vanwege kwaadaardig melanoom... maar nu helemaal schoon, dankbaar daarvoor! We koesteren nog steeds de gezellige middag op het restaurant terrasje met jullie en lezen jullie blog met veel plezier🥰 lieve schatten dikke knuffel vanuit een zonnig doch koud Rotterdam.
Liefs Dominique en Pieter xxxx
Wij wensen jullie ook een liefdevol en vooral gezond 2026 toe.
Liefs van ons uit het koude Kruisland
Will en Anja 🥂🍹😘
Wat een jaar is het voor jullie geweest! En elke keer pakken jullie het weer met positiviteit en nieuwe elan op. Jullie "Bron" gaat dieper dan een waterput!!
Leuk om met jullie belevenissen mee te lezen! We wensen jullie een mooi, gezegend Nieuwjaar toe. Buon Anno nuovo!
Lieve Esther en Robert,
Wat een mooie boodschap door dit alles heen: uiteindelijk is de liefde het belangrijkste. Ondertussen wordt het toch echt jullie paleisje.
Liefs Jeanet