De afgelopen weken voelden een beetje als een achtbaan. Een rustige, Pugliese achtbaan hoor, eentje waar je af en toe een glas wijn kunt drinken, maar tóch… er zat genoeg in om weer een blog mee te vullen.
De dagen vliegen hier voorbij. Het weer is heel wisselvallig. We hebben dagen gehad dat het de hele ochtend regent en 's middags konden we weer zonder jas buiten lopen. Al met al, hebben we niets te klagen. Temperaturen zijn rond de 13 á 15 graden. Gevoelstemperatuur in de zon is 20 grd.
🌿 Tussen verkoudheden en gezelligheid
Robert en ik kwakkelen al een tijdje. Griep, corona, of gewoon Italiaanse “winter vibes”… geen idee. Het blijft maar hangen.
Gelukkig bracht dat de sfeer niet omlaag toen lieve vriendin Monique — oud-collega én ooit het buurmeisje van mijn oma — van 23 t/m 28 november bij ons logeerde. Wat een verademing, één en al gezelligheid. We hebben heerlijk gegeten, wijntjes gedronken, door stadjes geslenterd en vooral veel gelachen.
Robert lag ondertussen meer horizontaal dan verticaal, de arme schat. Klussen zat er even niet in.
🎉 Abigail jarig — op afstand toch dichtbij
Op 28 november werd onze jongste, Abigail, jarig. Natuurlijk even gebeld, en ze wilde eens uitgebreid indisch koken. Nasi kuning, Saté, Rendang, volgens mam’s instructies. En trots dat ze was! (en ik ook natuurlijk, appel valt toch niet ver van de boom)
En ja… ook een beetje slikken dat we er niet bij konden zijn.
Voor de dagelijkse afval hebben we diverse afvalbakken moeten aanschaffen en omdat we op het platteland wonen, worden de bakken niet geleegd en moeten we ze met een pasje, zelf legen in afvalcontainers. Komen we daar aan, zien we een aankondiging dat elke huishouding grote kliko's krijgen. 't Is dat we daar regelmatig komen, anders hadden we dit niet geweten. En nu maar afwachten wanneer we die dingen krijgen en of/wanneer de kliko's worden geleegd. :-)
Het terrein waar het zwembad komt is zover gereed. Alleen nog beton storten en dan kan het zwembad geplaatst worden. Spannend !!
✨ Het bliksembezoek van de kids
En toen, het hoogtepunt: Caressa, Saphira en Nick kwamen een weekendje (vr. t/m zo.) in kerstsferen bij ons “inchecken”.
Het begon met enorme vertraging op Eindhoven, maar zodra ze in Brindisi in onze armen vlogen, was alles vergeten.
’s Avonds aten we bij Spilusi in Brindisi— antipasti, tomahawk op de hete steen, Cacio e Pepe uit het pecorinowiel, mijn dorade… en daarna natuurlijk alle desserts delen (zoals het hoort). De volgende dag gingen we op pad:
Uitzichtpunt bij Selva di Fasano, markt in Castellana Grotte (bontjassen voor €30, kleding voor €6 — chaos, hebzucht en geluk in één), warme drankjes met donuts en Pugliese koekjes, een vijfgangenlunch in Putignano, en ’s avonds zwijmelen in het sprookjesachtige kerstdorp Locorotondo, compleet met kraampjes, glühwein en zelfs de Kerstman. Kortom: een weekend vol liefde, eten en lichtjes. Het soort dagen waar je hart warm van wordt.
Wat we van te voren al hadden gezegd, over het feit dat als de kinderen komen of als ik naar Nederland zou gaan, we dan echt quality time zouden hebben, is zo waar! In Nederland zagen we elkaar soms weken niet en dan maar even op de koffie of even eten. Dus wat dat betreft, is de afstand geen belemmering.
🧱 Buitenkeuken in aanbouw
Ondertussen kwamen de mannen van de aannemer de basis van onze buitenkeuken bouwen. Het begint er écht op te lijken. Francesco heeft meteen zijn elektrische toverwerk gedaan. Wij kregen de opdracht: tegels uitzoeken. Nou, dat is precies het soort huiswerk waar ik nooit over klaag.
🚰 Italiaanse bureaucratie… oftewel: wat nu weer?
En toen kwam het drama-momentje.
We dachten dat we bijna bij AQP (waterleiding) waren aangesloten, maar Italië had weer een verrassing.
Blijkbaar moet je het certificaat van je fossa Imhoff (soort septic tank) om de vier jaar vernieuwen. Wisten wij veel.
Onze is dus allang verlopen. En nu… is het te laat. Geen certificaat = geen aansluiting.
De mooie waterleiding die afgelopen zomer al voor ons huis ligt? Voor niets.
Dus: we blijven afhankelijk van de waterput. Pfff. Soms begrijpen we dit land niet, hoe lief we het ook hebben.
Maar ach… het hoort erbij. Je woont hier niet alleen voor de zon en het eten. Je woont hier ook voor de verhalen. En dit is er weer eentje.
Quote:
“Het leven kiest soms een andere route dan jij, maar vaak brengt het je precies waar je moet zijn.”
Reactie plaatsen
Reacties
Nice Esther en Robert! Mooie buitenkeuken, zwembad, etc. Als je het uiteindelijk toch voor gezien gaat houden in Italie, kunnen wij het gewoon gaan verhuren. :)
Ga zo door, ziet er top uit!
Hele fijne feestdagen en een gezond 2026🎄🫶