Soms kijken we elkaar hier aan en denken we: waarom hebben we het eigenlijk zo druk? 😂
We wonen heerlijk rustig in Puglia, maar ons leven lijkt ondertussen een aaneenschakeling van feestjes, etentjes, bezoekjes, uitstapjes en mensen die we liefhebben. En tussendoor moet er natuurlijk ook nog gewoon geklust, geregeld, gereisd en… vooruitgekeken worden.
Want terwijl het leven hier lekker voortkabbelt, staat de volgende grote reis alweer voor de deur!
“Het leven wordt niet mooier door minder drukte, maar door meer momenten die je hart vullen.” ❤️
Onze druiven in overvloed
Italianen weten wat feesten is! 🇮🇹🎶
Italianen houden van feesten. En dan bedoel ik ook écht van feesten. Dansen, zingen, eten, drinken en vooral: samen zijn.
Zo gingen we naar het Bombetta Festival op het plein in Martina Franca. Er speelde een band met heerlijke muziek uit de jaren 90 en binnen de kortste keren stond iedereen mee te zingen en te dansen.
Zo leuk om te zien dat werkelijk alle leeftijden meedoen. Jong, oud, alles door elkaar. En de oudere generatie heeft het helemaal goed bekeken: die nemen gewoon hun eigen stoeltje mee en zitten vervolgens eerste rang. 😂
In de zomer zijn er hier ontzettend veel van dit soort feesten. De Italianen noemen ze vaak sagre: lokale dorps- of stadsfeesten die meestal draaien om een streekproduct, gerecht of traditie. Er staan kraampjes met eten, er is muziek, soms een band of dansoptreden en natuurlijk vloeit het nodige drinken. Eigenlijk is het een combinatie van een dorpsfeest, openluchtrestaurant en familiebijeenkomst. Iedereen komt erop af en het draait vooral om gezelligheid en samen genieten.
En daar kunnen wij ons natuurlijk prima in vinden. 😂 Overigens gaat het in september en oktober ook gewoon door, want dan heb je de wijn-, kastanje- paddestoelfeesten etc., hahaha.
Robert legt een plateautje aan achter het zwembad
90's feest in Martina Franca
Etentje met Ned/It. vrienden
Even schrikken om buurman Antonio ❤️
Tussen alle gezelligheid door hoorden we van onze buurman Angelo, die zelf een B&B heeft, dat onze andere buurman Antonio een beroerte had gehad en een paar dagen in het ziekenhuis had gelegen. Dat hadden we helemaal gemist. Wat schrik je daar dan van. Gelukkig heeft hij het overleefd, maar hij kan op dit moment niet zonder zuurstoffles. Extra verdrietig vonden we het omdat Antonio en zijn vrouw op 23 augustus hun 60-jarig huwelijk hadden gevierd. Zestig jaar samen… en dan zo'n moeilijke periode.
We zijn natuurlijk even bij hen langsgegaan en hebben gezegd dat ze ons altijd mogen vragen als ze ergens hulp bij nodig hebben. Soms is het enige wat je kunt doen er gewoon zijn. ❤️ En daar draait het hier in Italië om, naar elkaar omzien. Er zijn voor elkaar, saamhorigheid. Dat vinden we zo bijzonder!!
Een Italiaanse kapper en een Nederlandse leerling 😂
Toen werd het weer tijd voor de kapper. Mijn haar begon inmiddels een eigen leven te leiden, dus tijd voor Graziana! Graziana is een hartstikke leuke jonge moeder en zij wil graag Engels leren. Ik wil natuurlijk mijn Italiaans verbeteren. Dus we volgen elkaar inmiddels op Duolingo. Ze lijkt trouwens sprekend op Amy Winehouse. Tijdens het knippen proberen we elkaar allerlei woordjes en gesprekjes te leren. Het is dus niet alleen een kappersbezoek, maar inmiddels ook een soort taalles. 😂
Of mijn Italiaans er daadwerkelijk beter van wordt, laat ik maar even in het midden… hahaha!
Bierfeest in Alberobello 🍺
Daarna was het alweer tijd voor het bierfeest in Alberobello. Daar waren we vorig jaar ook geweest en omdat het toen zo gezellig was, gingen we dit jaar opnieuw. Live muziek, gezellige kraampjes en eten in alle soorten en maten: van pizza en hamburgers tot pasta. En natuurlijk verschillende soorten bier. Kortom: weer zo'n heerlijke Italiaanse zomeravond.
Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat we echt niet naar al die feesten gaan, want nu lijkt het of we diehard partyanimals zijn, hahaha. Af en toe eentje meepikken is oké. Voor de rest kunnen we ook heel goed de hele avond in de bank hangen, serietje kijken of een boek lezen.
Bierfeest in Alberobello
En weer een etentje met lieve vrienden in Martina.
Een kleine mini-vakantie 🇧🇪-🇳🇱
Toen werd het tijd om zelf even op pad te gaan. We hadden eerst een bruiloft in België en die gelegenheid konden we mooi combineren met afspraken met vrienden uit Zeeland. We vlogen via Pescara naar Charleroi/Brussel. We verbleven eerst in Antwerpen en vervolgens in een hotel in Goes en natuurlijk gingen we daar ook naar Doorbrekers, onze kerk.
Na ongeveer vijftien maanden weer terug in onze eigen kerk… dat was echt bijzonder. We werden ontzettend warm ontvangen. Tijdens de dienst was er worship in het Nederlands én Engels en vanaf het podium werden we zelfs welkom geheten.
Na afloop bleven we natuurlijk veel langer hangen dan gepland. Er waren zoveel mensen om mee te praten, bij te kletsen en vooral heel veel te knuffelen. Uiteindelijk waren we zo ongeveer de laatsten die vertrokken. 😂
Wat is het toch bijzonder om na zo'n lange tijd weer samen God te kunnen aanbidden met mensen die je al jarenlang kent. ❤️
Daarna gingen we door naar Breda, waar onze dochter haar verjaardag vierde. Natuurlijk weer een heerlijk moment om de kinderen en kleinkinderen te zien en vooral heel veel te knuffelen.
Dat blijft toch één van de mooiste dingen. Je kunt elkaar nog zo vaak spreken of appen, maar niets haalt het bij elkaar écht weer zien.
In Goes zijn we nog heerlijk uit eten geweest met onze vrienden en het was fijn te horen dat het hun goed gaat.
Richting Pescara
Airport Pescara
Verjaardag Saphira
Met Johan en Hanna in Antwerpen
Met Lennaert en Mariska
Rob en Annemieke bij De Bras in Goes
Met John en Monique bij Katoen in Goes
Doorbrekers in Goes
Worshipteam
Met Sebas en Ellen in Kalmthout / Belgie
Even naar de Gargano 🌿
Vanuit België vlogen we richting de Gargano voor een paar dagen vakantie. We begonnen in Peschici, genoten van het uitzicht en een prachtige zonsondergang. Daarna reden we via de haarspeldbochten richting Vico del Gargano en vervolgens naar Vieste, met zijn mooie oude straatjes en natuurlijk de beroemde Pizzomunno. Ook bezochten we Monte Sant'Angelo en de indrukwekkende kerk van San Michele. Op de terugweg maakten we nog een stop bij Castel del Monte.
Maar misschien wel het leukste was dat we onderweg met Hans en Betty hadden afgesproken. Ook dat soort ontmoetingen maken een reis bijzonder.
Wat is de Gargano prachtig. We gaan er zeker nog een keer terug. Je hebt er bossen, stranden, bergen, rust, reuring. Voor elk wat wils. Echt een aanrader!!!
Een paar dagen weg, mooie plekken, lekker eten, goede gesprekken en vooral even samen genieten. Meer hoeft een mini-vakantie eigenlijk niet te zijn. ❤️
* Klik op de links onder de foto's voor meer informatie, geschiedenis en uitleg. Echt heel interessant!
En thuis gaat alles gewoon door…
Want terwijl wij op pad waren, stond thuis in Puglia natuurlijk niet alles stil. Andrea, de zwembadleverancier kwam langs om te kijken naar de mogelijkheden voor een zoutwaterinstallatie. Buurman Angelo heeft hem opgevangen, altijd handig zo'n lieve buurman.
Ook werden de tafelpoten voor onze buitentafel geleverd. Onze grote buitentafel begint nu eindelijk echt vorm te krijgen. Daar gaan hopelijk heel wat gezellige avonden aan komen!
We waren amper thuis of er stond alweer een feestje op de planning. Jera was jarig en natuurlijk waren we weer van de partij. 😂
Eten, kletsen, lachen… inmiddels beginnen we ons af te vragen of we nog wel een sociaal leven hebben of dat ons sociale leven ons heeft. Hahaha!
Indonesië komt steeds dichterbij! 🇮🇩✈️
En ondertussen zijn we thuis begonnen met de voorbereidingen voor onze grote reis naar Indonesië. En daar komt toch behoorlijk wat bij kijken als je alles zelf organiseert. Alle vluchten nog een keer controleren. Accommodaties nalopen. Excursies checken. Betalingen controleren. Reisverzekering nakijken. Documenten op orde. Transfers geregeld. Alles nog een keer dubbelchecken. Want als je alles zelf boekt, ben je natuurlijk ook zelf degene die ervoor moet zorgen dat alles klopt. Best spannend!
We hebben ook nog contact gehad met onze contactpersoon op Flores om te controleren of alles daar goed gaat, zeker na de aardbeving van ongeveer een maand geleden. Maar gelukkig lijkt alles gewoon door te kunnen gaan. Dus langzaam maar zeker begint het af te tellen…
En dan nog even bewijzen dat ik leef… 😂
Alsof we nog niet genoeg te regelen hadden, moest ik ook mijn jaarlijkse bewijs van in leven zijn regelen voor mijn pensioen. Dus weer met formulieren richting het gemeentehuis. Maar wonder boven wonder waren we binnen vijf minuten alweer buiten! Formulier ingevuld, handtekening, stempel… klaar! Kijk, zo kan het dus ook. 😂 We liepen nog even door ons stadje Martina Franca, streken neer op een terras, drankje erbij en mensen kijken. Zo fijn om te doen waar je zin in hebt, zonder verplichtingen. Op de terugweg, stond een rij oldtimers, allemaal MG's voor het gemeentehuis. Daar moesten we natuurlijk wat foto's van maken, was wel gaaf om te zien.
Dit is toch geweldig. 3 oude mannetjes op een bankje aan een plein.
Oldtimers MG's
En zo kabbelt ons leven hier in Puglia lekker voort.
Veel familie, vrienden, etentjes, feestjes, geloof, bezoekjes, uitstapjes, een beetje klussen, een beetje regelen…
En ondertussen staat de koffer alweer bijna klaar.
Want voor we het weten, verruilen we het mooie Puglia voor de palmbomen van Indonesië. 🌴🇮🇩
Maar voorlopig blijven we nog even gewoon hier. 😉
En eerlijk gezegd?
Wij genieten er volop van. ❤️
La vita è bella!
QUOTE:
“Het leven is een verzameling momenten. Koester de mensen, geniet van de reis en vergeet vooral niet God te danken voor alles wat Hij onderweg op je pad brengt.” ❤️
Reactie plaatsen
Reacties